Vurur dağdan dağa sensizliğin sessizliği
Yeniden çığlıklara boğar kimsesizliği
Bir düş görür anka, gümüştendir her yaka
Gelir deli çay gönül, sedleri yıka yıka
En aziz iştir şimdi, köşe-bucak aranmak
Ve kendi kaynağında yıkanarak arınmak
Güneşte yıkanmış gün, dolunaya bakmalı
Süslenip iyisinden yar yanına çıkmalı
Kaybetmek korkusunu yaşayarak yeniden
İnsan öç almalıdır kendi kederlerinden
Her şey değer bulurken kendi ağırlığıyla
Yare teslim olmalı olanca varlığıyla
Gül gibi açılmalı sevinçte ve neşede
Parça bırakmamalı kenarda ve köşede
Yoksa neden beklensin, her kapıda bir hızır
Teslim olmaktan geçer, alnı açık bir huzur
Gülden ağır söz olmaz, gönyeye gelir lisan
Beyaz kanatlarıyla melekleşirken insan
Kendi açtığın derde, başkalar çare değil
Kaybetmekten korkmalı, yarsızlık yara değil
Bir daha dinle şimdi, sessizliğin sesini
Yanardağ gibi açmış yar çıplak sinesini
Yar ile vuslat için, yollar iki olmalı
Ya suda ıslanmalı, ya ateşte yanmalı
Elinden bir şey gelmez, seçimi o yapacak
Ya kendinde yakacak, ya kıyamet kopacak
©_baran_
B