Bugün sensizliğe ilk adımlarımı atıyorum.Biliyorum zor olacak sensizlik.Biliyorum gülmeyeceğim artık,saatler geçmek bilmeyecek ve ben unutacağım mutluluğu. Oysa ben sadece senin gözlerinde sonsuzluğa ulaşmak istemiştim.Seni sevmiştim ben.
Sonra senin yerini sessizlik aldı.Uzağımdaydın artık.Unutmuştu uykuyu gözlerim ve haykırıyordum,neredesin sevgili?Bak yalnızım ve çaresiz.Boşluğa uzanıyordu ellerim seni arıyordum şehrin hüzün kokan sokaklarında.Ama sen yoktun,gitmiştin bir daha geri gelmemek üzere.Beni sensizlikte,sessizlikte bir başıma bırakıp gitmiştin.Belki haklıydın ama ben sensiz nefes alamazdın biliyordun bilmesine gittin sana gitme kal diyemedim.
Sen gittin ve ben son defa baktım güneşe,son defa güldüm,son kez kalbim çarptı giderken. Gözlerimi boşluğa diktim ve uzaklara daldım,gülüyordum artık.Yaşadığımız her şey dün olmuştu ve bitmişti umutlarım,özlerim,düşlerim...
Sonra kapattım gözlerimi bir daha açmamak üzere.
Sana senin arkandan ağlamayacağım demiştim ben sözümü tuttum ve arkandan bir damla göz yaşı bile dökmedim demeyi çok isterdim. Şimdi ben gidiyorum.
Ve seni yaşayamadığım günlerime,seni yitik düşlerime hapsediyorum. Bir sonbahar akşamıydı yüreğimin sensizliğinle başbaşa bırakışının ertesiydi. Gökyüzüne baktım belki seni son kez görürüm diye yıldızlara baktım ama sen yoktun. Gözlerim doldu ağlayacaktım.
Ağlamadım.
Bensiz mutlu olur musun bilmem,ben sensiz olamıyorum sadece.
Mutluluk senin olsun sevgili şimdi gitme sırası bende belki bir sonbahar akşamı ağaçlar yapraklarını dökerken sızlarsa yüreğin,gözlerinden bir damla yaş dökülürse bil ki ben ağlıyorum uzak bir şehrin sahipsiz bir köşesinde rüzgarı dinle bir ses duyacaksın derinlerden gelen;
''Sensiz hiç yaşamadım,yaşayamadım sevdiğim.''.
E