Gecenin karanlığı sarar bedeni,
Her bir adımda bir hüzün çalar kapımı.
Sensizliğin verdiği acı aştıkça bedeni,
Vücut taşımaz artık bu yükü,
Kalp der artık bırak, bırak artık beni.
Artık her sözde bir efkâr var,
Soluduğum her havadaysa ayrı bir sessizlik.
Sana açılan kapılarım karanlık,
Ve sana karşı duran sevdam soluksuz,
Sensizken atan kalbim, artık daha da sessiz.
Yalnızlığımı anlatamıyorum artık kimseye,
Nasıl, nasıl anlatılabilirdi sensizlik.
Gördüğüm ve görebildiğim tüm yüzler artık sana benziyor,
Ve sesinden tanıyorum artık sensizliği.
Her şeyi kaldırırdı bu beden,
Bir tek sensizliği, sensizliği kaldıramadı.
©tuncay1071
T