vakit gecenin bir yarısı
saatler çaresizliğin yörüngesinde
bilemezsin nasıl özlerim umutla
bakan o gözleri
geçtiğim her sokakta sessizliği
soluyorum ve kendimden bir nefes bırakıyorum
yıl oldu üç mevsime sırt çevirdim
şimdi Son baharın
arka bahçesinde
sararıp düşen yapraklara bakıyorum
turnalarda gitti güneşli memleketlere
yalnızlıkla çok yakınlaştım
seni bekliyorum her durakta
belki geçersin bir halk otobüsünde
simidimi gülüşüne bandırıp yiyerdim eskiden
şimdi simit yavan kaldı
çay soğuk
uyuyorum uyandığımda
seni görürüm belki karşımda
ne yaparsın bizdeki de umut işte
yokluğunun gözü kör olsun
Z