Bu sabah, sensizliğe açtım yine gözlerimi.
Güneş doğmuş, ışıl ışıl aydınlatıyor heryeri.
Benim dünyam ise her zamanki gibi karanlık.
Sen olmayınca, bana gün doğmuyor sevgili.
Benim yürek dünyamın güneşi sensin.
Sensizliği anlatabilseydim eğer, bir daha asla benden uzaklaşmaz,
Beni o zifiri karanlığa mahkum etmezdin.
Sen iyi bilirsin ki karanlık korkutur beni,
Bilinmeyen, ucu bucağı olmayan koyu karanlık, içinde kötülükler barındırır.
İlkmek ilmek işlenir yüreğe umutsuzluk ve korku.
Sen benim kaçış yolumsun,
Herşeyden ve herkesten...
Seninle sıyrılır, düşlerinle unuturum ben...
Seni düşlerim;
Ay ışığı düşünceli ve dalgalı sulara vurup, yakamoz olduğunda,
Güneş usul usul doğarken, o sularda bir renk cümbüşü oluşturduğunda,
Seni düşlerim...
Herkesin bir manzara sevdası vardır içinde.
Benim sevdam sensin, tıpkı bir akşam üzeri deniz kenarı gibi.
Odamın penceresinden, gözüm alabildigine mavi olan sulara değdiği vakit, düşlediğim hep sensin.
Denizler mürekkep, ağaçlar kalem olsa,
Yine de yetmez sana olan hasretimi, "ah"ımı anlatmaya!
Ben sussam da sen anla sevgili,
Benim konuşmalarımı değil, susmalarımı anla...
©pptygzll
P