Sensizlik gelir aklıma , bir sonbahar da
Kuruyan güllerin arasında ,
Yaşayan ölüler gibi...
Gezerim sokak sokak
Unuturum kendimi koca bir sensizlikte.
Unuttum sanma seni , sen oldum zaten
Donan bu ateşin içinde , gözbebeklerim
Sevdiğim olmayınca yanıyor bu eller beyhudeyle
Gel tut beni , sana bağla beni
Kurtar yokluğundan, bu uzay boşluğundan .
Taş basma bağrıma , gel sen yat koynuma
Sıkıca sar beni , hissettir kendini .
Sınama olmuyor sensiz ,
Daha ne kadar var sensizlik,
Mesafeler oluşuyor aramızda .
Ölüm girmeden kavuşayım sana ..
Solan güller bakışını getirir aklıma
Gitmez ki zaten hiç bir hatıran .
Giden sen , yarım bir ben , beden , hayat...
Ama bitti , tükendi bu nefes ,
Son buldu bu bakış
Gitti hayat öldü bu beden .
Can verdi sensizliğin her bir çırpınışında .
Canlı canlı kanadı bu kalbim ,
Bekledi dönmeni yanan bu ateşin sönmesini
Bir umut kalmadı ama hâlâ savaşıyorum
Fark eden olmadı yokluğunda can çekişimi.
Sessiz çığlıklarımın son bağrışında ,
Çırpındı bu gözyaşları kipriklerden düşmemek adına ,
Dayanamadı intihar ettiler ,
Yaşar mı sanmıştın ölümünle ,
Son buldu gidişinle yaşam .
Toprağa karıştı güller
Havaya uçuştu gülüşler
Ateş oldu bakışlar
Su da boğuldu sessizlik .
Sensizlik...
K