Sensizlik kuyusuna acımadan attın beni.
Yokluğunla boğuşup durdum geceleri.
İlmek , ilmek işledim kalbime seni.
Acımadan kendi ellerinle yaktın gençliğimi.
Sensizlik kuyusunda mahsur kaldım.
Aylar , yılları ezip geçti , her gece adını andım.
Bir selamına hasretken , yokluğunla sınandım.
Sesini , gülüşlerini ve her şeyini kalbime kazıdım.
Sensizlik kuyusunda yıllarımı harcadım.
Birgün gelirsin diye günleri tek , tek saydım.
Gençliğimin en güzel yıllarında yıldız gibi kaydım.
O gün , o sokaktan geçmez olaydım.
©edacakar
E