Bir yudum kahvenin damaklarda bıraktığı o anlatılmaz tat hâlâ damağımda saklanıyor. Beyaz örtünün soğukta eriyip bittiğini seyrederken içim ısınıyor. Ne unutulmaz günleri, anıları unuttum, kendimi ufukta kaybederken.
Resimleri, evet resimleri yırttıp attım yanımda kimse yokken. Çünkü beni bir tek en iyi anlayan yalnızlık vardı kimselere anlatamadığım, paylaşamadığım; serinliğinden kurtulamadığım. Ne var ki hatrınıda kıramazdım insanlardan bu kadar uzakiken. Hey sen, kafamın içinde ki serseri; yak artık şu gemileri, bitir gel herşeyi. Geride bırak aşkı sevgiyi. Onların sana faydası yok ki.
Şair Tayfun ALTUNBAŞ
©gecruya
G