küçük bir çocuğun suskun kalbi
çürük duvarlı bir sevgi evinde
yapayalnız bir kış sabahında
duvarına bir şey yazıyor
sanki annesi ile konuşuyor
umut topluyor mutlu oluyor
o duvar o kalem artık onun servetidir
gözleri masum körpe bedeni
titriyor amansız soğuklarda
kış değildir onu titreten
mahsa ,kış bakisli bir adamdır
ne kalem yazabilir artık mutsuzluğunu,
yapayalnız kal duvarlarında
kendi sesi yankilanmaktadir
kalemdeki son mürekkeb
tükenen umudunu anlatmaktadir
©ejderha_55
E