Aşındı gönlüm varlığının gitgelleri içinde.
Hislerim törpülendi yokluğunu kavramak için canhıraş tepindiğim çöplüklerde.
Kopuşuna şahit olmak istedim ruhumun soluk benzinden.
Fakat konduramadım kendime, geride bırakacağın yokluğu yamamak için ömrümü heba etmeyi.
Neden umursamazsın çorak toprakların ihtiyaçlarını?
Neden anlamazsın güneş yüzünü sakındıkça yok olmaya yüz tutan baharın derdini?
Yoksa ait olduğunun tesellisi mi bu, ruhumu diriltmek için bir bakışın yetmez miydi sanki?
Okumaz mıydım gözlerinden son nefesimin boğazına sarılışını, ömrüme ömür katışını?
©ademceylan
A