Bir gece, saat on yedi geçiyordu dördü.
Hava da sessizlik yerde gürültü,
Bazı insanlar sıcaktı bazıları çok üşüdü.
Bir gecede binlerce insan öldü...
'Sesimi duyan var mı! ', dedi biri.
O ses ışık gibi doğdu içeri,
Birşey olmaz diyenlerin ihmali,
Enkaza çevirdi tüm evleri...
Eskiden şendi o evlerin içi,
Yaşanmışlık doluydu her bir köşesi.
Lakin yıkıldı bi sarsıntıyla anılar,
Ağladı bu garip hale tüm canlılar...
Enkaz altında ağlayan insanlar,
Ses bile veremeden yitip giden analar
Kimlere emanetti acaba bizim canımız ?
İki kuruş mal için , bitti tüm yaşantımız !
Ansızın çöktü karanlık ve soğuk yıkıntılar,
Sahi kirli çıkarları temizler mi kar?
Yıkılan evlerimiz değil sorumluluğunuz,
Kış bile soğutamadı bak kor gibi ruhumuz...
Çocuk, bebek, genç, yaşlı kalabalıktı.
Cenazleri bile yıkanmamıştı.
Ağlayan çoktu, yoktu mezar taşları.
Bir, beş ,on, yirmi, elliydi yaşları...
Bak gör hele toprakta yaşayanı,
Nerede bu adaletin, hukukun yargıcı! Çocuklar ağlıyor,kimisi öksüz kimisi yetim
Bir türlü sevemedim düzenbaz dünyayı...
Kırılan umutlar, yitip giden hayatlar,
6 Şubat'ta yankılandı yine acılar.
Depremle sallandı toprağımız,
Gitti sevdiklerimiz,mahvoldu hayatımız...
Söyleyin a dostlar kafamız mezar taşına konur mu?
Kurduğumuz hayaller toprağa konulur mu?
Bir gecede bedbah oldu sevdalar,
Gelinlik genç kızların kefeni olur mu?
Şimdi birlik zamanı tüm yaralar sarılsın.
Bütün suçlular cezasız bırakılmasın.
Yapılan binalara sağlam temel atılsın.
Allah bir daha böyle acı yaşatmasın...
@eva_de @semaqqtr @wvictoriaw @ahvali.
©yalnzsair1
S