Bir küçük kız çocuğu feryat ediyordu!...
Ne olur! anne ölme diye,
Ve bir kadın ölmek istemiyorum diyordu.
Kimse duynadı kadın ve kızının sessiz çığlıklarını,
Bir kadın yok oldu kızının gözleri önünde yaşam hakkı elinden alındı...
Oysa ki ne hayelleri vardı kızına dair ama olmadı.
Kızı okuyacaktı belki de en güzel günlerini kızına adayacaktı...
Ama olmadı malisef,
Kızı en yüksek notla hukuk fakültesini bitirecekti..
Annesi gururlanacaktı,
Mutluluktan göğsü kabaracaktı,
Evet o an hafızasına kazanacaktı.
Kızı hukuk fakültesini iyi dereceyle bitirecekti...
Mezun olduğu gün kızı sahnede
annee seyirci koltuğunda
Onurlacaktı.
Diplomaayı annesine göstererek annem başardım diyecekti olmadı.
Olmadı be küçük kız,
Olmadi be Emine anne sana ölüm yakışmadı.
Sen kara toprağa yakışmadın..
Ölüm bu kadar acı verir mi ?
bir insana...
Bende bir anneyim benim de bir kızım var..
İnan bana bu satırları yazarken gözyasim sel oldu...
Ellerim titredi kalemin benimle birrlikte ağladı durduramadım... gozyaşımı yazdim yazdım hep yazdim.
seni ve senin gibi kadersiz anne ve kızlarını yazdim.
ben yazdim dizelerim ağladı..
Durduramadım gözyaşlarımı...
Hep ağladım.
İstanbul 'un bir kaç yerinde sel oldu felaketin haberciydi belki de..
Ah Emine anne yaktın bağrımı küle döndü yüreğim,
Gozyaşımı sakladım kapı ardına kızım görmesin diye..
Ben ağladım kalemim ağladı,
Bu son denek ıstiyorum ama...
Hiç umudum yok....
Bir daha ne anneler ağlasın nede küçük kızlar yetim kalsın..
Bu dizelerim kulaklara küpe olsun...
#EmineBulut
©saire5534
Ş