Bir zamanlar bir hayalin peşine düştüm. Yüreğime düşen o kıvılcım, beni bilinmez bir yolculuğa sürükledi. Gözümü kararttım, içimdeki umuda sarıldım, "Belki kaderimin döngüsüdür," dedim. Öyle inandım, öyle bağlandım ki her şeyin bir gün değişeceğine, bir gün o karanlık bulutların dağılacağına, bir gün güneşin üzerime doğacağına… Ama olmadı.
O kadar çok çabaladım ki… Kaç kez düştüm, kaç kez kalktım, kaç gece gözyaşlarımı yastığıma sakladım bilmiyorum. Günlerce, aylarca, yıllarca "Acaba?" diye sordum kendime. Acaba kader benim için de bir umut yazmış mıdır? Acaba bu döngünün sonunda beni bekleyen güzel bir son var mıdır? Ama anladım ki, bazı soruların cevabı yokmuş. Anladım ki, bazı yollar hep çıkmaz sokakmış. Anladım ki, bazı hikâyeler mutlu sonla bitmezmiş.
Ömrüm boyunca mücadele ettim, inandım, savaştım… Ama her defasında kaybeden ben oldum. Ne zaman bir ışık görsem, karanlık daha da yoğunlaştı. Ne zaman bir umut belirse, kader onu elimden çekip aldı. O kadar yoruldum ki artık… Yılların yükü omuzlarıma çöktü, ruhum ağırlaştı. İnsan bir noktadan sonra, ne kadar güçlü olursa olsun, pes edermiş. İşte ben de pes ettim.
Artık hiçbir şeye inanmıyorum. Ne hayallere, ne umutlara, ne de mucizelere… Tek inandığım, geldiğimiz gibi bir gün gideceğimiz. Ve o günün ne zaman geleceğini bilmiyorum ama artık bekliyorum. Sessizce, sakince, hiçbir beklentim olmadan, hiçbir hayal kurmadan bekliyorum. Azrail ne zaman kapımı çalarsa, işte o zaman gerçekten özgür olacağım. Çünkü bu hayat, beni yavaş yavaş öldürdü zaten. Ruhumu parçaladı, hislerimi köreltti, beni ben olmaktan çıkardı.
Bu yüzden artık ne bir şiir yazacağım, ne bir şarkı söyleyeceğim, ne de bir başarı için çabalayacağım. Çünkü hiçbir anlamı yok. Benim hikâyem burada bitiyor. Artık sessiz bir köşede, sadece sonumu bekleyeceğim.
Herkese hakkım helal olsun. Beni seven de affetsin, sevmeyen de. Bundan sonra benden ne bir haber alacaksınız ne de bir iz göreceksiniz. Gölge gibi kaybolacağım bu dünyadan.
Kendinize iyi bakın… Sağlıcakla kalın.
ÜSTAD KENAN KUZUCU
©üstadkenan
Ü