Gülüşünü anlatacak ne bir şiir ne de bir şarkı var.
Bende gözlerim kısık buğulu izliyorum seni.
O anı öyle tasarruflu diğer günlere de yettirme çabasıyla.
Seni boş veremiyorum ama boş veremedikçe hep bir kaza oluyor .
Ben ağır yaralı yatıyorum.
Makinalara bağlı değil; sokakta yürürken, uyurken ,dalgın dalgın bakarken .
Bahtım karalanmış kanlı duruyor,kan kaybettikçe ölüyorum.
Kalbim durmuş gibi değil atarken her saniye ölüyorum.
Nefesim cam kesiği gibi saplanıyor ciğerlerime, boğuyor beni kendi nefesim.
Ya nefessiz kalarak öleceğim ya da nefes aldıkça batan camla kan dolacak içim .
Her türlü kaybeden ben, bana karşı zafer çığlıklarıyla sen.
©ophelia
O