Ateşin düştüğü yerden duman tüter,
Kemiksiz dilde laf durmaz, her yere gider.
Dost gibi görünüp düşman gibi yürekleri yakar,
Sitem dolu sözlerle arkandan gizliden kuyunu kazar.
Yürek yangınında dumanlar yükselir göğe,
Kelimeler uçuşur, kemiksiz dillerde özgürce.
Görünüş aldatır, içten pazarlıklı bakışlar,
Arkadaş maskesi altında, düşmanlık saklar.
Dil, kılıçtan keskin, sözlerle yaralar açar,
Gizli sitemlerle dostlukları yavaşça çatlatır.
Güven duvarını sarsar, şüphe tohumları eker,
Dost bildiklerin, gizliden kuyunu kazar, bekler.
Ateş düştüğü yeri yakar, kül eder her bir umudu,
Dilin sivrisi kalbe saplanır, acıtır her bir duyguyu.
Dostluklar sarsılır, güven duygusu sızlar içten,
Sözlerin sitemi, yüreği deler, bırakır derinden izler.
Kuyular kazılır sessizce, dostluklar sınanır,
Gerçek yüzler ortaya çıkar, maskeler düşer bir bir.
Ateşin külü soğur ama yürekler unutmaz yaşananı,
Dost bildiklerin gerçek yüzünü gösterir zamanla.
Dilin gücü büyük, kullanırken dikkat et her bir söze,
Dostlukları koru, sitemden uzak dur, sevgiyle öze.
Ateşin düştüğü yerden duman tüter, ama unutma,
Sevgiyle söndürülür yangınlar, kalplerdeki buğu da.
©hasanbey.
H