Pencereden dışarıya saldım kalbimi.İçimde bir umut
tutuverdim gökyüzünü.
Yağmur olarak dönsün diye. Ruhuma adını fısıldadım sessizce. Sadece kendimi duydum zifiri karanlığın soğuk intikamında.
Sonra bir taş attım ruhuma.
kayboldum sessizliğin en derin kuytusunda
yalnızlığımı aradım .
Ve sustukça büyüdü kelimelerim.
Karanlık mıydı kelimelerimi susturan ?
Yoksa çaresizliğim mi? Ya da sen miydin ruhumu yalnızlık limanına sürgün eden?
©gül-iyare
M