İçimdeki sıkıntı kurumuş yaprak tanesi,
Buğulu gözlerim ise sabahın ayazı gibiydi,
Başka nasıl anlatabilirdim ki kendimi,
Yordu zaten bu hayat beni.
Keşke hep yaşayabilseydim o eski çocukluk günlerimi,
O günler ne güzeldi.
Şimdi hepsi solan fotoğraf karelerinde eskiyip gitti.
Artık ne diyebilirdim ki,
Hissediyordum sanki hep hüznün nefesini,
Umutsuzluğun o hazin bestesini.
Haykırsam duyuramazdım belki de sesimi,
Ya da duymak istemeyen olabilirdi.
Sessiz sakin yaşamayı tercih ettim kendi hayat hikâyemi.
Dost edinip gecenin geç saatlerini,
Yarını düşünmeden öylesine
Dalgın gözler ile...
___Barış KAPKINER____
©by_solist
B