Artık bu alıp verdiğim nefes kirli havaya karışmış gibi günah
ellerime bakıyorum
benim değiller sanki
bir başkasına ait olamayacak kadar çirkinlerde
yıllardan yılı kendimi kandırmış gibi bir gaflet
yarınlarla kendimi avutarak
bugünle dün arasında giden bir tren yolu
bir daha dönmeyecek o bulantı hissi
mideye giren kramp
bacaklarda ki titreme gibi yarınlar babamın borçları
annemin tatsız tuzsuz yemekleri hep bu derdi peşi sıra kovalar
bir aşkı yaşamak bu kadar kısayken
bu bedbaht hayatlarımız
neden bu kadar uzun
neden bu kadar ağır ve yüklü
bir aşk biterken elbette bir hayat bitiyordu
varılacak yolun sonunda
bir ekmeğin tadında
bir annenin karnında
can bulamamış gibi
şimdi tanrı gözyaşlarıyla alıyor kullarının canını
bundandır ölürken kıvranışımız
bundandır bir başkasında nefes bulamayışımız
bundandır bir aşkın sonu...
©güneşgöksu
S