Ben artık buraya ait değilim,
Ne bu şehir, ne bu insanlar benim gibi…
Bir yabancıyım kendime bile,
Aynaya baktıkça tanımıyorum yüzümü.
Her gün biraz daha eksiliyorum,
Bir parçam daha düşüyor karanlığa.
Gülmeyi unuttum,
Sevilmeyi de…
Sanki hep ben fazlaydım dünyada.
Dilimde sustuğum kelimeler var,
Kalbimde gömülü bağırışlar…
Kimse duymadı,
Çünkü kimse hiç bakmadı derinime.
Ve biliyor musun Can?
Artık yorgunum…
Yaşamaktan değil,
Yaşar gibi yapmaktan…
Bu bir isyan değil,
Bu bir çırpınış da değil.
Sadece bir veda…
Sessiz, sakin, kimsenin umrunda olmayan bir veda…
©
F