Bu çocuk yaşımda, aklar düştü saçlarıma.
Kırdılar tırnak uçlarıma kadar,üzdüler,
Yordular beni bu küçük yaşta,umudumu kırdılar.
Sessizce ağlayan bir çocuk gibiyim,kimse duymasın istiyorum sesimi,zaten kimse duymuyor sessizce atılan çığlıklarımın çaresizliğini.
Bırakın gideyim,kimsenin haberi olmasın.
Bırakın da öleyim,kimsenin ruhu duymasın.
Kalbime kor ateş düşse yine kimsenin haberi olmaz,
Yine kalbimin binlerce kez yanıp yok oluşuna şahit olayım,bırakın da herkes beni yüreği hoşnut sansın.
Ağlar içimde ki zavallı çocuk,feryad eder ama ne fayda.
Kimsesiz kalmış ruhumda saklanan bu çocuğu, karanlığın tam ortasında bırakıp gitmişler,terk edilmiş acımasızca.
Kurtulmak için bağırmış sonuna kadar son bir umutla, ama sesi kısılmış,ağlamaktan boğazı düğümlenmiş adeta.
Çaresizlik;
Kanatları bağlı ama uçmayı düşünen bir kuşun acizliği gibiydi.
Benimse kalbim düğümlenmişti,ruhum kenetlenmişti,
Zihnim ise sürekli aynı şeylerde takılı kalmış,düşünmekten beni adeta delirtiyordu.
Uykusuz geçen gecelerde,içimde ne fırtınalar dönüyor bir bilsen!
Her gece gökyüzünü değil tavanı izliyor gözlerim.
Kaybolmuş küçük bir kız aynanın karşısında;
Ama sadece bir kız olmaktan fazlası vardı gördüklerinin karşısında.
Ellerim kıpkırmızı kesildi,yüreğimi parçalamaktan.
Gözlerim ağırlaştı, uykusuzluktan.
Nereye gitsem gideyim,peşimde onca bırakamadığım şeyler var;hüznüm gibi..
Sevenin seveni olmazmış bu hayatta.
Ne kadar sevsende kime fayda,
Kendini sevmedikten sonra,
Başkasını sevsen haksızlık olur içinde ki çocuğa.
Bazen kelimeler tükenir.
Ama sende tükenirsin.
Bazen insan güler.
Ama güldüğü kadar da ağlar,hep bir acı saklar.
Hayatta kural yoktur.
Çünkü kalbe söz geçmez,
Ruh ölür her gece,ama üzerine toprak atan kimse olmaz.
Düşünceler zihnimizi ele geçirir ama bu karanlık düşünceleri hapseden kimse çıkmaz.
Gözyaşlarının günahı kime yazılır kimse bilmez.
©ruhumsiir
B