Yürüdüm nereye olduğunu bilmeden.Acimi dindirmek istercesine hızlıca.Tüm sevgimi , hayallerimi , acılarımı , kırgınlıklarımı , özlemimi haykırırcasına.Anlattım da kaldırımlara yaptıklarını yine de azalmadı acılarım ve kırgınlıklarım.Ortak oldular içimdeki sessizliğe ama yine de geçmedi.Adımlarım hızlandıkça azalıcak diye beklediğim acım daha da arttı.Ne kadar uzaklaşsam da kendi benliğimden ne kadar kırılsam da yinede dönüp bakmak istedim arkama , kaçarken kendimden yinede sığınmak istedim kendime bu çok acıydı.*****mıştım bir köşeye ne kadar haykırmak istesemde sesim çıkmıyordu yavaş yavaş gömülüyordum o kuytu köşede içimdeki sessizliğe hapsoluyordum . Elimi tutan olmadı gözyaşlarımı silen ya da bilen olmadı . Sana ihtiyacım vardı ama sen yoktun.Hiç olmadın da zaten.Yürüdüm yürümekle bitmedi
Mehmet Yigit
©memoygt65
M