Kalbe zerre dokur, o koskoca mazi,
Kimisi aşkın harbinde bin yıllık şehit,
Kimisi de hala merhem bekleyen gazi.
Yalnızlığa yoktur ne bir ortak ne de şahit.
Prangalara mahkumdur biriken hasretler,
Ömür gibi uzaklaşır gider tebessümler,
Acılar yollanır, hoşgelir kasvetler,
Sessizdirler, ama gülümserler.
Müsveddeler ayna da ki yüzler gibi basık
Demez mi yâr hiç bir kez olsun düşünüp;
Neden günlerdir yüzün asık?
Mecnun, Ferhat, Veysel hepsi aşık,
Ben ise şiire gönül verdim üşüyüp.
Baldan tatlı sözler şimdi sirkeden ibaret,
Bakmasın gözlerin yalnızlığa,
Etmesin sessizliğime ihanet.
Alışmışım zaten ben yârsızlığa.
©pessimist_
G