Sessizliğin çığlıklarını
Duvarlara haykırıyorum,
Acılarıma ortak biliyorum
Sessizce beni dinlediklerini.
Her köşesinde bir iz, bir anı,
Bu soğuk duvarlar ne çok şey bilir.
Gecenin karanlığında yankılanan
Kalbimin kırık melodilerini duyar.
Gözlerimde tükenmiş umutlar,
Gönlümde solmuş sevda izleri,
Bu hücrede yalnızlığım büyürken
Sessiz çığlıklarımı duvarlar dinler.
Zaman akmaz burada, durmuş gibidir,
Geceler sonsuz, gündüzler anlamsız.
Bir umut ışığı arar gözlerim,
Ama her şey karanlık, her şey sessiz.
Adımlarım boşlukta yankılanır,
Her yankı, yalnızlığımın gönül acısı.
Düşlerimde özgürlüğe açılan kapılar,
Ama gerçekte var demir parmaklıklar.
Yalnızlığımın şarkısını söylerken
Duvarlar sessizce eşlik eder.
Her bir çatlağında, her bir köşesinde
Saklıdır benim hikayelerim, hayallerim.
Gözlerimde biriken gözyaşları
Süslüyor bu taş duvarları.
Her damla bir hatıra, bir özlem,
Geçmişin izleriyle dolu, sessiz bir alem.
Bu dört duvar arasında geçen yıllar,
Bir ömür gibi uzun, bir an kadar kısa.
Her nefesimde, her anımda
Sessiz çığlıklarım yankılanır havada.
Bir gün bu demir parmaklıklar aralanır mı?
Bir umut ışığı sızar mı bu karanlığa?
Bilmiyorum, ama umut etmeye devam,
Sessizliğin çığlıklarıyla dolu her an.
Sessizliğin çığlıklarını
Duvarlara haykırıyorum,
Acılarıma ortak biliyorum
Sessizce beni dinlediklerini.
Bu hücrenin soğukluğunda saklı
Bir kalbin sıcaklığı, bir sevdanın izi.
Her an, her dakika, her saniye
Duvarlar benimle, ben onlarla yaşarım.
©hasanbey.
H