Yalnız bir ruh, beton yığınlar arasında, Sessizliğin hasretiyle kalbi yaralı. İnsan kalabalığında kaybolmuş bir gölge, Aradığı huzuru bulamamış bir yolcu.
Gürültülü kent, kulakları sağır eder, Her köşe başında bir karmaşa, bir dert. Yorgun düşer yüreği, anlam arar sessizlikte, Doğanın fısıltısında, sakinlikte.
Bir gün gelir belki, anlarsın kıymetini, Sessizliğin o saf ve dingin güzelliğini. Kuşların cıvıltısı, rüzgarın sesi, Yüreğine huzur, aklına esin getirir sessizliğin sesi.
Uzaklaş o kalabalıktan, o yorucu gürültüden, Doğanın kucağına sığın, bul huzuru sessizlikte. Kendini dinle, iç sesini duy, Sessizliğin derinliklerinde bul kendini, yenilenmiş ve mutlu.
Unutma, sessizlik sadece yokluk değildir, Varlığın en saf halidir, huzurun kaynağıdır. Dinle kendini, dinle evreni, Sessizliğin kalbine fısıldadığı mesajları duy.
©hasanbey.
H