Günaydınlar eksilince anlarmış insan. Gecelerin unutmak için değil de özlemek için var oluşunu. O yüzden sende unutma beni, yüreğin her gün bensiz oluşunda daha bir fazla yansın.
Her günaydınsız kalışımda yüreğimin burukluğunu hisset.
Hisset ki içini yaksın cehennemde yanan çöl gibi "Ben" gibi.
Sesim kullağında biliyorum.
Tıpkı senin gözlerinin benim iki çift gamzemde oluşu gibi. Aynalarda gözlerimde seni görüşüm gibi.
Acı nedir ki?
Cehennemleri yaşadıkca yüreğinde acıdan bir eser kalmaz sadece arda kalan bir tutam gözyaşı oda zamanla azalır ama kalbin kan ağlar.
Bir "acı iz" olarak yüreğimde kabuk bağlarsın. Her gece bir parcasını iyileştirmek istedikce
"kaşırsın"
"koparırsın"
"kanatır" durursun. Yara kapanır zamanla kapanmasınada asla unutulmucak bir iz bırakır. O yüzden unutma beni o bendeki kalbimde bulunan "acı iz" gibi unutma asla beni unutma..
©YasminEce
Y