Yönünü kaybetmiş bir sevda ırmağı,
Suları aşka küsmüş,
Yalnızlığına cemre düşmüş.
Kıyısında sessiz bir şair,
Zamanı ise çok ahir,
Yâre lütfettiği sözlerle üşümüş.
Çağırıyor gonca güller mutluluğu,
Nerde görüldü ki?
İki sevda kuşunun ötüşünün son bulduğu?
Bu bir ölüm mü ki?
Kefen gibi, yârin giderken bana sunduğu.
Artık gözyaşlarıyla raks ede dursun,
Nacizane cümleler,
Kurak sevgi bahçesi de kurusun.
Gerçek değil zaten bu gülmeler,
Yine de hasret yanım da bulunsun.
Göç ediyor bak şehirden kanaryalar,
Yâr isterse bilmesin,
Yaşantılara karşı yaram kanar,
Ama bu yazdıklarım silinmesin.
Elbet bir gün beni anlar.
Şimdi son satır hüzün gibi sayfalarda,
Senin yine adını yazmaya cesaretim,
Bu sessizliğine metanetim,
Kapına bile uğramaz,
Sensizlik hakim gönlümde ki yaralar da,
Ama kalbin bunu umursamaz.
©gurkanshn
G