Bir kitap sevdası gibi birseydi.
Okuduğum o yüzlerce kitaptan farklıydı.
Zamanı durduramamıstı çünkü yazar.
Sahip çıkamadığı bir karakter.
Sesini duyamadığı bir karanlığı vardı.
Ama yine de sabaha aşıktı.
Çünkü onu kabuslardan kurtaran bir sabahı vardı.
Yazar suskundu.
Gecenin gozlerinde günahlar boğulmuştu.
Koca bir cehenneme şahit olmuştu hüzünlü gözleri.
Ama yine vazgeçmemistı sabaha olan sevdasindan.
Çünkü sabahın sevdasızlığına sevdalanmıştı yüreği...
Yazar ölüydü.
Ruh'u geceleri uyumaya başlamıştı.
Beyni sancilar icindeyken bedeni zevke variyordu.
Ama yine de kopmamisti karanlığın günahından.
Sabaha ay'ı geceye güneş'i feda etmisti.
Çünkü koşmayı ögrenmisti yazar.
Ve ölüme aydınlığını feda ederek...🌼
©mizginoslu
M