Sevdik ve sevildik, gönüller yandı,
Alev alev yanarken yüreklerde umutlar tükendi.
Kimi zaman aç kaldık sevgi sofrasında,
Kimi zaman da boğuldık hüzün okyanusunda.
Peşinden koştuk sevdanın, yollar aradık karanlıkta,
Yorgun düştük bazen, pes etmek istedik savaşta.
Gözyaşlarımız sel oldu aktı sevda yolunda,
Kahkahalarımız yankılandı umut dolu yarınlarda.
Bir olduk, bin parça kırıldık sevginin ellerinde,
Hayaller kurduk, yıkıldı hepsi küller içinde.
Umutlar yeşerdi, soldu çiçekler gibi,
Hüsranlar kaldı geriye, izler silinmedi.
Sevdik ve sevdalandık, belki mutlu olduk,
Belki de bir ömür boyu pişmanlıklara mahkum olduk.
Umutlarla başladık sevda yolculuğuna,
"İyi ki" dedik bazen, "Keşke" dedik hüzünle.
Sevdanın elleri sevdi bizi, bağrına bastı,
Ya da terk etti birden, karanlığa bıraktı.
Sevmek, sevilmek ne güzel şey, biliyoruz hepimiz,
Ayrılık olmasa keşke, kader dedik, teslim olduk sessizce.
Sevdanın hikayesi bu, hüzün ve sevinç dolu,
Yaşadık her anını, unutulmaz ve ölümsüz sonu.
Sevmeye devam edeceğiz, her şeye rağmen,
Belki bir gün biter bu ayrılık, kavuşuruz sevgimize yeniden.
©hasanbey.
H