SEVDİĞİM

İçimde bir ukte kalmışcasına ayrılıyorum senden.
Yaşadığım çocukluğu sende unutmuş, terketmişcesine;
hayallerime yenik düşmüşcesine...
büyük bir hüzünle yok oluşumu izliyorum.
Geçer diye kendimi kandırdığım acıyla yıllardır, savaş veriyorum. Her yaram sızladığında geçicek diye kendimi avutuyorum.
Her gece bana geri döneceğin umuduyla yaşıyorum. Dönermisin bilmem ama,ben her geçen gün bendeki seni kaybetmekten korkuyorum...
Eğer olurda bir gün dönersen sevdiğim, senin her zerreni senden daha çok sevmiş olsam bile dönme olurmu. Çünkü ben senin yokluğuna bir kere alışmışken tekrar yok oluşunu kaldırabilecek gücümün kalmadığını düşünüyorum. Bu kadar acıyı bir arada yaşadığımdan bu mahvoluşum...
Aslından sana çok kızıyorum be sevdiğim ben seni gözündeki çabaktan bile sakınırken senin bana kazdığın çukuru görüyorum ve her gün üstüme attığın toprağı, sinsice ölüşümü izliyorum karşıdan.
Düşüncelerle boğuşuyorum, nefes alamıyorum. Ayrılık zor be sevdiğim tıpkı uçuruma adım atar gibi sonunu bilmeden ışığı aramak gibi tarifi olmaya bir acı. Kalbimde izinle gidiyorum sevdiğim bu yazdığım mektup gibi sana ulaşmadan yok olucuğa gibi gidiyorum hoşçakal sevdiğim...