Sevdiklerim nerde benim?
Hiç birşey başaramıyorum sağım , soluma küfürler savuruyor.
Yüreğim daralıyor , kalbim sıkışıyor, durduk yere gözlerim doluyor. Söylenen sözler hatta verilen selamlar bile ağır geliyor , kaldıramıyorum.
Yaşamak saçma geliyor artık bana.
Şöyle Deniz kıyısına çok ihtiyacım var.
Hiç konuşmadan saatlerce denize baksam.
Sabah'a karşı yeni biri olarak ayrılsam ordan...
Küçükken kelebekleri çok kıskanırdım.
Şimdi büyüdüm daha çok kıskanıyorum.
Bütün acılarını kosaların içinde bırakıp hayata sıfırdan başlıyorlar ve özgürce gökyüzünde uçuyorlar.
Sanırım yaşadıklarımı unutmak için alzheimer olmam gerekiyor.
Lakin ben alzheimer olmaktan çok korkuyorum.
İlk başlarda geçmişe götürüyormuş.
Ya en kötü günlerime denk gelirsem o zaman ne yaparım ben?
Bugün ölsem ruhum benden şikayetçi olur çünkü ben onu hiç güldürmedim...
ÇOK YAZIK ETMİŞİM KENDİME!!!
©edacakar
E