Bir gün gelir,
Tur bindirirsin geçmiş yaşlarına.
Sevdiklerinin aklına dahi gelmez,
Sanmışsın ki, tüm sevdiklerin birer sevenin.
Olsun dersin, olsun...
Dünyanın sonu değil ya.
Fakat kalbin, ilk kez açlıktan ölümle burun buruna kalmış,
Sen dahi farkında değilsin.
Çünkü kalp ister ki;
Sevdiklerin, birer sevenin olsun.
Bir gün gelir,
Yorulursun yeni yaşları kutlamaya.
Çünkü ecel dikilir,
Azrail kılığında karşına.
Bu kez yeni yaşını tek kutlamanın yalnızlığı değil de,
Tabutunu taşıyacak insan sayısını kaygılarsın.
Biliyorum, düşünmüyor değilsin aslında;
"Benimle gülmeyenler, beni gömmeye gelirler mi ki?" Diye.
Fakat, hayat bu.
Sürprizlerle dolu.
Ne tuhaf öyle değil mi?
Yalnız kalmamanın, lügatına "sürpriz" anlamında girmesi.
Oysa o kadar normaldi ki bu,
Asıl sürpriz,
Tek başına üflenen mumların ışığında aydınlanmaktı.
Azizim hayat bu,
Binbir çeşit sürprizlerle dolu.
©safderunby
S