coğrafya yaşanmaz oldu sensiz
dağlar alçaldı sanki
nehirler denizler susuz
sevemedim sensizliği
ve ciğerlerime çöken bu sisi
kelimelerin cebriyle susturuyorum
dilsiz ifadesiz acizliğimi
omurgamda yaşamanın yorgunluğu
sızlıyor sızlamaması gereken yanım
bahçedeki yalnız ihtiyar ağacın
ormanı özlediği gibi özlüyorum
ne yapsam sensizliği sevemiyorum
yasak sokaklara çıkmak
öpüp Şah damarından
yasak sana dokunmak
tedbir konmuş sevmelerime
hukuksuz yasal süreçlerde
kabul görmüyor itirazlarım
sözlerden kovulmuş seslerim
sensizliğe dar geliyor bedenim
olmuyor sığamıyorum
ışığı sönmüş çehremin
karanlık
yolumu göremiyorum
.
.
ay ışığında şiirler yazıyorum sana
bakıp gökyüzündeki yıldızlara
adını yazarak defter sayfalarına
mutluluğu bölüşmek varken
şimdi yerkürenin bir ucunda sen
bir ucunda ben...
artık yolları sebepsiz yürüyorum
ne yapsam sensizliği sevemiyorum
bulanık görünmüyor menzilim
say ki nedensiz yaşıyorum
bir kum tanesinin içinde
uzaklık bilmem kaç kilometre
nasıl olur kavrayamıyorum
ne yapsam sensizliği sevemiyorum...
©
©alemifeza
A