İnsan bilemiyor ilk başta arkadaş zannediyorsun, sonra onu gördüğüm zaman yavaş yavaş ona karşı herkese hissettiğim duygulardan daha farklı duygular hissettim.
Birgün ona aşık oldum ve her an onu düşünmeye başladım.
İyi mi? Hasta mı? Onu üzen biri var mı? Kalbini kıran biri var mı? diye düşünüyorum.
Onun geçmişin de neler oldu? Hayatta zorlandığı anlar oldu mu? diye de düşünüyorum.
Bütün aşk ve sevda şarkıları sanki ikimize yazılmış gibi hissediyorum.
Bütün edepli romantik sahneler sanki ikimiz için çekilmiş gibi hissediyorum.
Onu düşünmediğim zaman olmuyor, onu bir gün görmeyince onsuz onunla hayaller kuruyorum.
Onun güzelliğini, gülüşünü gördüğüm zaman bütün dertlerimi, sıkıntılarımı unutuyorum.
Fakat bir taraftan da onun benden başkasını sevdiğini düşünce;
Sanki yüreğimde deprem oldu. Ölmedim fakat enkaz altında çok ağır yüklerin altında yaşamaya devam ediyorum. Gözlerim açık ama yüreğimin nefesi kesiliyor, gözlerim onu görse de, aklım onu unutmasa da yüreğimden onu çıkartamasam da yüreğimin bir köşesinde yanan ve bir türlü sönmeyen orman var gibi hissediyorum.
Gönlüm, enkaz altında mı? Yangın yeri mi? Yoksa hâlâ onu deli gibi seven bir yürek mi? onu da bilmiyorum.
Dilime ve aklıma gelenler bu kadar, fakat dilime ve aklıma gelmeyenler de var.
©sairtufan
S