Sevgi barınağında iki yabancıyız biz,
Esen meltem rüzgarı muhabbetimize olur misafir.
Bil ki anlatamadığım şeylerin yok hevesi yarına dair.
Suskunlukla yad edilen o bitap his,
Bugün ne zamanla ahir,
Ne de sana kavuşmak adına mahir.
Yola koyulduğum da bana eşlik ediyor,
Hatalarımı yüzüme vuran hüzün dolu mektuplar.
Artık gözyaşlarıma ilham olmuyor canı yanan bulutlar.
Onunla beraber elveda kuşları gökyüzünü terkediyor.
Sancı taşıyor yol sonunda hudutlar,
Kalan süre de tebessüme hasret umutlar.
Her canım yandığında semaya bir dilekçe daha yazdım,
Cümlenin sonlarında pişmanlık ateşten bir çehre,
Yaşam seansımda sis bulutlarıyla kaplı her çevre.
Son nefesimi vermeden kendime yine bir mezar kazdım.
Maalesef ölüm de derman değilmiş derde,
Söyle derdi veren hayat, bu çaresizliğe devan nerde?
©ggurkann
G