Kırık cam parçaları gibi yüreğimiz,
Sevgisizlikten donmuş ellerimiz.
Karanlığın koynunda güneşi bekleriz,
Mutluluğa hasret geçiyor günlerimiz.
Hırs, kin, nefretle dolu gözlerimiz,
Toprağa çiçek yerine ölüm çiçekleri ekenleriz.
Gözümüzün önünde canlanıyor anılar,
Geride kaldı yaşadığımız o mutlu yıllar.
Neden bilmedik şu dünyanın kıymetini,
Söyleyin bana bu cehennem kimin eseri.
Mutluluğun damlası doldursun gözlerimizi,
Islatsın sevgisizlikten kuruyan ellerimizi.
Bakmayın siz benim deli hallerime,
Bende bir gün gideceğim güneşe.
Özgürlük türküleri söyleyeceğim delice,
Mutluluğun mühürünü bastım yüreğime.
Sabo derki, yaşayalım mutlukla, sevgiyle şu kısa ömrümüzü,
İçimizde tutsak etmeyelim sevgimizi.
Dışlamayalım bu dünyada birbirimizi,
Kır çiçekleriyle dolduralım evlerimizi.
15.10.2020 Ankara. ABS.
©kartalsabo
K