Sorarsanız hepimiz seviyoruz, deriz, Fakat sevgiyi gönülden veremiyoruz. İki dudak arasında, kalpte hapsedilmiş sevgimiz, Oysa sevgiye ne kadar muhtaç gönüller varken bu bencillik niye?
Bakın şu çaresizlere, şu mazlumlara, Sevginin bir damlasına muhtaç şu gariplere. Umutları tükenmiş, gözlerinde yaşlar, Sevgi bekliyorlar bizden, bir nebze teselli ararlar.
Neden uzatmıyoruz elimizi o zaman? Neden açmıyoruz gönlümüzün kapılarını? Neden paylaşmıyoruz sevgimizi o mazlumlarla? Sevgi çoğalır paylaştıkça, bilesiniz dostlar.
Unutmayalım, sevgi bencil bir duygu değildir. Sevgi paylaştıkça çoğalan, yürekleri ısıtan bir duygudur. Gelin hep birlikte açalım gönlümüzün kapılarını, Sevgiyle aydınlatalım bu karanlık dünyayı.
Belki o zaman, o mazlumların yüzlerinde tebessüm açar, Belki o zaman, o gariplerin umutları yeşerir. Belki o zaman, dünya daha güzel bir yer olur, Sevgiyle dolup taşar her köşe, her bucak.
©hasanbey.
H