Şarkılar çalıyor da duymuyoruz şiirler yazılıp okunuyor yüreklere taş bağlanmış battıkça batıyor en derine .Dar pencerelerden bakıyoruz.Bakıyoruz da görmüyoruz. İnsanlık savaşı var ve kaybediyoruz. Topların tüfeklerin değil yüreklerin ve hislerin savaşı bu. Çoğunun mühimmatı da yok. Hiç barışa sevgilere,çocuklara karşı bir savaş gördünüz mü. Ressamların çizemediği tablo bu. Çünkü ne sevgiyi ne barışı ne de çocukları yansıtabilecek bir renk yok henüz. Çoğumuz stabil bir hayat içinde gri bulutların altında gökkuşağının hayalini kuruyoruz. Kurak bir mevsimde yağmurun, kışın ortasında plajların hayaline sığınıyoruz. Ne eksikse o giriyor rüyalarımıza düşlerimize. Ama hiç birimiz sevginin ve samimiyetin eksikliğini çekmiyoruz. Beni üzen de bu. Ne şarkılar ruha hitap ediyor artık ne de şiirler yazılıp okunuyor sevgiliye. Yüreklerimiz taşlaşıyor ama kimin umurunda. Biraz daha ağaç kesip çiçek koparalım dikip büyütmediklerimizin yerine...
©enesipek
E