Sevgili Grace,
Üzgünüm, kendimden daha çok,
İnsanların kendine gelmeden önce ki formundayım.
Koca taşlar, ayağımı çelmek için ağırlıklarını hiçe sayıyor.
Bulutu suçlamak anlamsız biliyorum.
Ama yine de buluttan nem kapıyorum.
İçimde büyük bir kıtlık meydana geliyor.
Ve kalbim,
Beyaz insan ile hiç karşılaşmamış.
Sanki hiç su kuyusu açmamış.
Hic su kıyısına oturmamış
Afrikalı çocuklar gibi.
Ben sensiz geri düşüyorum.
Topraklarımda olduğunu hissediyorum.
Ama ben değil emperyaller seni gün yüzüne çıkarıyor diye düşünüyorum.
©canhane
C