Sevgi kalbe düşünce, bahar gelir misafir,
Açılır güller, sümbüller, her yer olur nadide.
Ruhumuz dolar neşe ile, coşkuyla, sevinçle,
Hayatın zorlukları unutulur, mutluluk olur her bir yerde.
Fakat sevgi kalbden gidince, kış basar yüreğimize,
Solgunlaşır çiçekler, dökülür yapraklar yere.
Yerini alır karanlık, hüzün ve keder,
Hayatın anlamı kaybolur, kalır geri sadece gam ve keder.
Nefret ve kin tohumları yeşerir o karanlıkta,
Sevginin yerini alır acılar, ıstırap ve vahşet.
Kalp bir çöl gibi kurur, susuz kalır ve yorgun düşer,
Hayatın tadı kaçar, her şey anlamsız ve boş gelir.
O yüzden sevgiyi beslemeliyiz kalbimizde her zaman,
Sulamalıyız onu şefkatle, merhametle ve saygıyla her an.
Çünkü sevgi hayatın temeli, mutluluğun kaynağıdır,
Sevgi olmadan hayat anlamsız, bir çöl gibi çorak ve yorgundur.
Unutmayalım ki, sevgi bir çiçek gibidir narin ve güzel,
Bakım ister, ilgi ister, şefkat ister ve saygı ister her zaman.
Sevgiyi kalbimizde korursak, hayatımız bahar gibi açar,
Mutluluk ve huzurla dolar, her anımız olur güzel ve anlamlı bir an.
©hasanbey.
H