Kimsesiz bir şehirde,
Acımasız bir sensizlik sarmışken bedenimi,
Hiç bir engel tanımayan bu yüreğim,
Kelimeler, cümleler deli deli akarken kalemimden,
Sevdana yenik bu yüreğim...
Üstelik hiç bir zamnımda yoksun,
Her baharda,
Her yıldız kayan gecelerde,
Sensiz ağıtlar yaktığım çaresizliğimle...
Ah bir görsen enkazında bıraktığını,
Bir görsen bu yüreğimi,
Kimselere aldırış etmeden yaşar mı sanırsın..?
Sevdana öyle bir aheng yüklemişken,
Sana olan sevdamı günah sanıp,
Tüm günahları işlercesine,
Sanki sanatsal bir güzelik katıyormuşum gibi yüreğimdeki SEN le...
Ey sevdasında sarhoş olduğum,
Sensizlikle her gece hüzne boğulduğum,
Bana bundan sonra sendeki sevda mı sorma..!!!
Sevdana yazdığım o eski mektuplar,
O eski şiirleriminde bir anlamı yok artık...
Tüm şiirlerim sevdana yenik düşmüşken,
Kalemimden akan her kelime seni bile unutur oldu,
Yarınların geçmişindeki vefasızlıklarına...
Şimdi öyle söylüyorum ya..!
Hani nerden bileceksin,
Sensizliği destan yapıp şehir şehir efsaneleştirdiğimi...
Senli benli tüm sevdaları imrendirircesine...
Berhan Arat
B