Sensizliğin zindanında, esir bir ruh gibi,
Hasretin ateşi yakıyor yüreğimi kor gibi.
Gözyaşlarım sel olsa da söndüremem bu yangını,
Özleminle nefessiz kalıyorum, her anı.
Gözlerin uzaklarda, bir yıldız gibi parlıyor,
Ama ışığı erişemiyor bu karanlığa batmış odaya.
Ellerin uzanmıyor, sarılmak için bana,
Yalnızlığın soğukluğu sarıyor bedenimi her an.
Sesin yankılanmıyor kulaklarımda, bir melodi gibi,
Sözlerin duyulmuyor, bir fısıltı gibi.
Seninle konuşmak için özlüyorum her anı,
Sessizliğin çığlık atıyor, bu ıssız odaya.
Sensiz bir dünya, bomboş bir sayfa gibi,
Renkler solmuş, anlamlar kaybolmuş her anı.
Varlığınla anlam bulan bu kalp, sensiz kırık bir ayna gibi,
Sensizliğinle sınama beni sevgili, nefessiz kalana kadar.
©hasanbey.
H