Sokağın başında yavru cılız bir kedi vardı
Ele avuca sığmıyor ve sürekli kaçıyordu
Tutmak ne mümkün, yanına varmak bile imkansız birşey!
Kemik iskeleti görünüyordu adeta!
Birgün ona gizlice yaklaşıp yakaladım
İlkten çok korktu ama sonrasında oynamaya başladı
Paçalarımdan tutuyor bırakmıyor
Ne bir damla su nede bir yiyecek verdim o'na!
Üç ayda değişmeyen kedi, üç günde ne kadar da çok güzelleşmişti.
Tabi biraz da şımardı, haylazlık da yapmaya başladı
Uzun mu uzun tüyleri, çok sevilgen birşey oluverdi
Bir kaç hafta da etli butlu birşey oldu:))
O yalnızca sevgiye, sevilmeye muhtaçtı.
İnsanlarda bulamadığım huzuru onun yanında buldum
Ne güzel değil mi? Karşılıklı sevmek, sevilmek!
İnsanların da tek eksiği bu işte.!
Ama maalesef ki, çıkarsız hiç mi hiç sevemiyorlar...
©okanakilli
O