Gülmedi yüzüm, kaç zamandır suskun,
Bir bahar geçti, ardından hazan dolu bir kış,
Her günün sabahında bir umut aradım,
Ama ne gelen oldu, ne de yüzümde bir gülüş.
Hüzün çöktü gecelere, yıldızlar sessiz,
Bir yağmur gibi yağdı içime, derin, kimsesiz,
Her damla, birer anıydı eskiden kalan,
Sevinçler uzaklarda, hayal olmuş zaman.
Peki ya şimdi? Güneş doğar mı yeniden?
Bir sabah, yüzümde olur mu bir sevinç?
Belki de bir rüzgar fısıldar usulca,
Kader, güldürür mü gözleri, unutur mu hüzünle geçen her anı?
Kim bilir, belki yarın bir çiçek açar,
Bir bahar dokunur solmuş gönlüme,
Ve sevinç, hüzünden sonra gelir,
Yüzümde bir gülüş bırakır, yeniden doğar kalbime...
©miran.
M