Gidelim mi...?
Çok uzaklara mesela,
Bizi üzen insanların olmadığı bir şehrin sabahına uyanalım.
Kahvemizi alıp oturalım gecenin sessizliginde,
Ben şiir okurum sende dinlersin.
O an iki damla gözyaşı süzülüverir yanağımdan,
Buğulu gözlerle söylerim seni çok sevdiğimi,
Üzülme ama olur mu...?
Hüznün gözyaşı değil bu sevgili,
Mutlu oldum ilk kez iyiyim diyebildim aynada bakarken kendime,
Senin sayende.
Ayrılığı kalbine fısıldamadan sevdim seni,
Rüyada gibiydim sanki,
Ama gitme sen olur mu kaldıramaz belki de bu kalp elveda deyişini,
Tıpkı bir kurşun misali hüzün saplanıverir göğsüme.
Benim en güzel şiirim sensin biliyor musun okumaktan vazgeçemediğim,
İki avucumu yanağına koyup bakarken gözlerine,
Benimle evlenir misin desem,
Kabul eder misin benimle bu sevda yolunda bir ömür yürümeyi,
Hani söylemiştim ya sana buralardan gidelim diye,
Beni de götür der misin peki dinleyip kalbinin sesini...?
Hayatımın en güzel hikâyesi sensin,
Çünkü seviyorum seni.
Barış KAPKINER
©by_solist
B