ne zaman yahut birini düşünsem
gözlerim kendiliğinden kapanıyor
biliyorum çok seviyorum insanları
kırgınlıktan parçalanırken bile
düşlerimden ayrılmıyor bakışlar
oysa anlasam bir şeyleri bitecek yoksunluk
ne diye bu sevmek denen çaresizliğim
geçerken gemiler yollar biterken
savaş vere vere deldiğim bu kalp neden
kelimeler ulaşmıyor zihnime
boş bakışlara davet oluyorum her gece
ölmek denen bitmisligi tatmak bile uğruyor
ne vakit gözlerimi kapasam
düşüncelerimden sonra geliyor acizlik
beni bu sevdalar bitiriyor
Güvenden kurşun yiyiyorum.
bakınsalar yüzüme görecekler mi beni?
Ne diye bu kadar acıtır sevmek?
kendimden geçtim hala birini düşünüyorum
Ve ölmek hiç bu kadar yakın olmamıştı.
©kalemim.
K