Yanlış mı duydum,
Senin hayalin olmasa;
Yokmuş hiçbir değerim,
Beni ben yapan yalnızca
Senin hayalinmiş!
Seni her koşulda seven;
Ben dikenmişim.
Diğer kızlar da gülmüş.
Ve buna aşk mı diyorsun sen!
Zaten vazgeçilmez değilmişim,
Bunu kendim söyledin.
Yani aşk değil seninki,
Koca bir nefret!
Nedenini kendinin bile bilmediği.
Ben mi duvar örmüşüm?
Kaçan senken aramıza.
Hiçbir şeyden korkmadım,
Haykırdım seni kendi adımla!
Yine de yaranamadım!
Kendin yarattığın derdi kendin çekiyorsun.
İlk başlatmasaydın nefreti,
Atmasaydın “İşinin Eri" şiirini,
Şuan herşey daha da iyiydi.
Benim sevgimin ne zaman Kralı oldun?
Ben söylemeseydim daha bilmiyordun!
Kendi sözcüklerini koy karşına ve,
Sana söylendiğini farz et.
VAZGEÇİLMEZ DEĞİLMİŞİM ZATEN,
ÇOKTAN UNUTMAYA BAŞLADIN,
HAYIR ZATEN BEKLİYORDUM BUNU,
KURTULMAYA ÇALIŞMANDAN.
SANA YAZIKLAR OLSUN,
SENİ SEVENE YAPTIĞIN ZULMDEN!
ÜSTELİK SESİMİ BİLE ÇIKARMAMIŞTIM,
VE BEN YARANA MERHEM OLMAZMIŞIM,
KENDİN SÖYLEDİN TÜM BUNLARI,
O ZAMAN SEVGİNİN HİÇBİR ANLAMI YOK!
Defalarca veda sözünle canımı yaktın,
Benim en ufak cümlemle aşkı da sattın!
Sevmek sana göre değil!
Sevmek Edebiyat yapmak hiç değil!
Sevmek sabır işidir,
Sevmek sanattır.
Tanımadığım kişiyi anlatmak ta,
Birbirinden farklı yapboz parçalarını,
Birleştirmek gibi...
Tekrar söylüyorum;
Seven bendim,
Kalan bendim,
Giden sendin,
Edebiyat yapan sendin!
Ne söylersen söyle ama,
Sakın “Sevmedi" deme.
Beni güçsüz olarak ta görme,
En zor anlarımda yanımda,
Kendimden başka kimse yoktu!
SEVMEDİ DİYEMEZSİN,
KENDİ ADINA KONUŞ!
Geldiğinde;
Gelmezsin biliyorum ama,
Elbette o sözlerin hesabını vereceksin.
Az buz şeyler söylemedin sevgime!
©kendineait
K