Karanlığın derinliklerinde doğdu şeytan,
Meleklerin saf kalbinden koptu bir an.
Mutluluk ve şerre gebeydi kalbi,
Ama bir tuhaf kaderi vardı, kısır bir talihi.
İnsanlara mutluluk vadetti, yalan sözlerle kandırdı,
Günah bataklığına sürükledi, onları aldattı.
Ne var ki şeytanın mutluluğu, karanlıkta kaldı,
Bir tohum bile yeşeremedi, bir çiçek bile açamadı.
Kendisi mutsuzluk içinde kıvrandı,
Yaptığı kötülüklerden zevk aldı.
Ama insanların mutluluğunu kıskanıyordu,
Onların sevinçlerini izlerken öfkeyle yanıyordu.
Bir gün sordu aynaya, "Neden ben mutsuzum?"
Aynadaki yansıması cevap verdi, "Çünkü sen kötülük tohumu ektin."
Şeytan şaşırdı, öfkelendi, aynayı parçaladı,
Ama gerçeği değiştiremedi, mutluluğu bulamadı.
Yıllar geçti, şeytan hala mutsuzdu,
Kötülük tohumları filizlendi, dünyayı sardı.
Ama bir şey eksikti, bir ışık, bir umut,
Mutluluğun ışığı, şeytanın karanlığında asla tutmadı.
Belki bir gün şeytan da anlayacaktı,
Mutluluğun kötülükte değil, iyilikte olduğunu.
Belki bir gün o da değişecekti,
Karanlığın pençesinden kurtulup, ışığa kavuşacaktı.
©hasanbey.
H