Hayalleri temize çeken bir yazarın işgüzarlığıyla üzerini çiziyordu birçok kelimenin yaşam.
Bir çocuğun ilkokul çantasından aldığı defterde
Beşikten mezara yol almanın tek kesinliğinda
Zihnimizde ve tenimizde sahip olduğumuz eşlikçileri seçebilmenin hürriyetiydi kalmış olan övüncümüz.
Bazı şeyler gökyüzü kadar yavaş değişiyordu
Neyseki bilmiyorduk hatalarımızdan ders almayı
Yoksa ne çabuk sıkılırdık yaşamaktan.
Dalgalar kadar inatçıydık kovalara kumları doldururken.
Hiçbir şimdiye dönüşmeyecek bir yarın vardı daima
En güzel çiceklerine sahip baharın
En serin rüzgarların estiği
Pınarlarında en tatlı suların aktığı
Oysa sağlam olanları beraberinde götüren bir çürük meyve gibi
Her gün kendinden sonra gelenin celladıydı
Ceplerimiz boştu yolumuzun sonuna yaklaşırken
Ne için yola çıkmış olduğunu unutmuş bir
Seyyahtık
Ve yine yalnızdık ilk günki kadar
Tek bildiğimiz gitmek olduğu için
Yola devam ediyorduk.
©opapa
O