Nice yolları gezdim, viran kentler içinden,
Gördüm ki insanlık kalmamış, dökülmüş içinden.
Yazarı, şairi, devrimden bahseder gururla,
Lakin değerler yoksul, adalet savrulur burda.
Nice yazarı gördüm, dillerinde insanlık,
Fakat özleri boş, kalplerinde karanlık.
Hak hukuk derler, rüzgâr savurur sözlerini,
Adalet ne bilsin, çıkar besler izlerini.
Kimi kral görünür, aslanlar ardında dursun,
Çakallarla dost olur, aslanları boğdursun.
Devrim haykırır, mazlumun yüzüne bakmaz,
Seyyahın gözleri görür, ama kimse anlamaz.
Gezdim dağları, ovaları, nehirleri ve denizi,
Her yerde aynı maske, aynı riyâ terzisi.
Bir çöl ki insanlık, bir damla su yok sanki,
Yürekler taş kesilmiş, vicdanlar kör ve saklı.
Ve seyahatim bitti, vardım aynalara doğru,
Bir kez daha gördüm hakikati yalın, soğuk:
İnsanlıktan bahseden nice ses duyulur ama,
İnsanlık kaybolmuş çoktan, kalmamış iz yahut mana.
©hasanbey.
H