Oturuyorsun
bir çocuk yaklaşıyor
gözleri kuru, hüzünlü yalnız
yüreğine saf bir his bulaşıyor...
dayanması zor
mendili sana sormadan çıkarıyor
otururken yakalıyor seni
kalkıp gitmek yakışık almaz
gitmesen o daha bir çocuk...
hemen bir diğeri çıkageliyor
bir yarış içinde gibi ikincisi
büyük çocuk mendili uzatamıyor
aslında yok çünkü
bişey yapamıyorsun
ses çıkmıyor çocuktan
üzülüyorsun gözden kaybolurken
o anda elinden bişey gelmiyor
dua ediyorsun
Allah'ım
çocukların yeri sokaklar değil evleri olsun
sıcak bir yuvanın kıymetini anlıyorsun.
©m.b.
S